Dag 2 (en 3)

Ondanks dat het inmiddels al iets meer dan 3 weken geleden is dat ik alles achter me liet om me te storten in een onbekend avontuur aan de andere kant van de wereld, ben ik echt enorm nalatig geweest met het updaten van mijn blog. Waarvoor excuses! Naast dat alles best wel heftig (en dan niet in de negatieve zin van het woord) is, moet ik nog steeds best wel wennen en ben ik veel moe. Maar, daar heb jij niet zo heel veel aan natuurlijk, want het is moeilijk een beeld te vormen van iets waar je amper informatie over hebt. Daarom hier mijn vervolg op mijn eerste paar dagen in Sydney!

 

Afgezien van het feit dat ik ’s nachts een keer tussen half 4 en half 5 wakker ben geworden, was ik rond half 9 klaarwakker. Niet slecht voor de eerste dag. Ik was echt super bang om een jetlag te krijgen, daar hoor je namelijk zoveel horror verhalen over! Lucie en ik hadden afgesproken om Sydney in te gaan en omdat het echt superheet was, waren mijn kleren al doorweekt voordat ik zelfs aangetrokken had. Fijn begin van je dag. Lucie moest in Sydney bij een bank haar bankpas ophalen, want kennelijk kun je ook als je hier maar voor een paar maanden bent een bankrekening openen. Ideaal! Gewapend met m’n paspoort betaalden we veel te veel voor een retourtje Sydney en vonden we (na even zoeken) de Commonwealth bank of Australia, om Lucie haar bankpasje op te halen. Wat een onwijs aardige mensen werkten er! We hadden soms nog moeite met bepaalde woorden, maar er werd echt de tijd voor ons genomen om ons wegwijs te maken in Sydney. En dan niet alleen met onze bankrekening. Goedbedoelde adviezen worden je hier ongevraagd meegegeven en doordat ik m’n paspoort bij me had kon ik gelukkig ook een bankrekening openen (ik heb inmiddels zo’n 2 weken een bankpasje, maar ik heb nog niks erop staan, want vanuit Nederland rekenen ze even €10 per transactie om geld te storten. Pfffff). Stiekem vond ik dat ook best een prestatie van mezelf: nog geen 48 uur in sydney en nu al in het centrum én een bankrekening geopend. Wat ook grappig was: de bank zelf was absoluut geen saaie, grijze plek zoals je in Nederland altijd tegenkomt. Er stonden overal grote snoeppotten waar je onbeperkt snoep uit mocht pakken, schalen met koekjes en goeie (over smaak valt te twisten natuurlijk 😉 ) muziek schalde hard uit de speakers.

 

Anyway, nadat Lucie haar bankpas probeerde op te halen (wat niet gelukt was, want er was iets misgegaan) en ik een bankrekening geopend had, gingen we op zoek naar een plekje om even wat te drinken. Gewapend met een Starbucks koffie (jaja, ik weet het, maar we wilden de stad verkennen) liepen we richting de haven, omdat daar de Harbour Bridge en de Opera House liggen. Dat uitzicht als je voor het eerst in je leven de haven in loopt en daar plots voor je neus het Opera House voor je neus ziet opdoemen, een beeld dat je altijd op screensavers enz hebt gezien… Dát gevoel is onbeschrijflijk. Een droom die uitkomt. Sowieso leef ik hier echt mijn droom. We konden dan ook niet echt opstaan van een bankje dat onder de harbour bridge stond en uitkeek op het water en het Opera House. Het blijkt dus ook dat die plek een heel gewilde plek voor een bruidsreportage is. We zagen meerdere bruidsparen poseren voor nog meer fotografen die allemaal de mooiste dag van hun leven wilde vastleggen. Al dacht een van de bruidjes daar anders over, die kwamen Lucie en ik tranen met tuiten huilend tegen. We dachten er nog even over om haar te vertellen dat een huilende bruid niet écht een normaal iets is op een trouwdag en dat ze dan beter misschien maar niet kon trouwen, maar we hielden wijselijk onze mond. 😉 Uiteindelijk heb ik ’s avonds een ander nederlands meisje (Lianne) ontmoet voordat we naar de barbeque gingen van de village. Nouja, barbeque… We kwamen daar aan en het was al best wel druk (Lianne was er even ervoor geweest en had gezegd dat we niet gelijk moesten gaan omdat het zo rustig was). Een barbeque zoals we dat in Nederland kennen was het niet. We kregen 2 witte boterhammen in onze handen geduwd, waar een lapje vlees op werd gelegd met uienringen bovenop en daar kon je saus op doen. Ik als moeilijk vleeseter besloot vol goede moed mijn kritische ik opzij te schuiven en een enthousiaste hap te nemen. Iets te enthousiast, want ik stikte zowat in mijn broodje. En niet omdat ik een té grote hap had genomen, maar omdat het vlees zó taai was dat ze er gerust een schoen van hadden kunnen maken en als leer konden verkopen. Jeminee zeg… Maarja, ik had nog niks gegeten en best honger dus ik nam nog een hap van het taaie spul toen er echt een of ander iets uitstak wat zó vies was dat Lianne en ik ons ‘eten’ hebben weggegooid. Sorry, maar het was echt niet te eten. Gelukkig hadden we op facebook een uitnodiging gekregen voor een crêpe party, waarbij een aantal franse meisjes crêpes zijn gaan bakken. Dat was een hele fijne traktatie na zo’n vieze hap! Eigenlijk was dat ook de eerste keer dat ik wat mensen van het park leerde kennen, want omdat er nog niet echt activiteiten (op de barbeque na) waren georganiseerd, kende Lucie en ik nog niet echt andere mensen. Uiteindelijk ben ik toen redelijk op tijd naar huis gegaan waar ik nog even m’n koffers uit wilde ruimen. Helaas was alles erg vies en stoffig in mijn kast en op m’n kamer, dus ik kon het nog niet in m’n kast leggen. Mijn moeder zou een hartverzakking krijgen van m’n kamer…….

 

Dag 3 was er ook eentje waarbij ik vroeg (half 9) wakker werd, maar wel eentje waarbij ik de hele nacht door heb geslapen! Wat nou jetlag….. Op een enorm misselijk gevoel na, was ik echt niet overmatig moe. Ik was wel moe, maar als je 27 uur hebt gevlogen heb je dat gevoel nog niet zo snel uit je lichaam! Lucie, Lianne en ik moesten onze studentenkaart halen, want dat schijnt je veel korting te geven op dingen. Plus dat het verplicht is om een studentenkaart te halen. Lucie had inmiddels een aantal Franse mensen ontmoet (Guillaume en Sarah) en Lianne nam Juliette mee, ook een Nederlands meisje. En zo gingen we met zijn allen naar de universiteit waar ik toen dus ook voor het eerst rondliep. Wat een mega universiteit! En wat gelijk opvalt als je er naar toe loopt, is de enorme hoeveelheid groen die de uni heeft. Overal grasvelden en plekken om lekker te zitten, fonteinen, kleine meertjes/riviertjes. Qua uitstraling is dit echt een hele mooie universiteit. Toen we aankwamen om onze studentenkaarten te halen, bleek dat we niet de enige waren die dat idee hadden bedacht en dus duurde het even. En dan ben je uiteindelijk aan de beurt, krijg je te horen dat je nog geen studentenkaart kunt aanvragen, omdat je nog niet bent ingeschreven voor je vakken. Heb ik weer! Door naar een of ander lokaal waar je je moest inschrijven voor je vakken, waarna je vervolgens wél je studentenkaart kon aanvragen. Mooi niet. De mensen die je daar hielpen hadden zelf geen idee wat ze aan het doen waren en door de drukte duurde het al met al 2 uur voordat er iemand naast me kwam zitten die het wel snapte en mij binnen 10 minuten overal voor had laten inschrijven.. (Het meisje daarvoor zei dat we onze namen en studentennummers op moesten schrijven en dat we dan binnen 2 weken wel ingeschreven zouden worden voor onze vakken. Even voor de duidelijkheid: binnen iets meer dan een week begonnen colleges!) Uiteindelijk wilden we niet nog een keer in de rij gaan staan voor die studentenkaart en besloten we naar Macquarie Centre te gaan om even wat te eten en eindelijk eens even echt goed boodschappen te doen.

Met een hele groep zijn we wat gaan eten, en de foodcourt in de Macquarie Centre is ook benoemenswaardig: van elk soort keuken zit er wel een eettentje. Van sushi tot McDonald’s tot salades tot groentesapjes: alles zat er. Heel erg leuk lunchen dus, want er is een soort ‘plein’ waar alle tafeltjes staan waar je aan kunt zitten eten. Na het eten zijn we boodschappen gaan doen en ook dat is een hele belevenis op zich. Zoveel nieuwe, andere dingen en zoveel andere namen. Zovel dingen die je niet hebt, wat je wel gewend bent.. Hoe ga ik in vredesnaam mijn draai vinden?! En dan heb je nog allemaal belangrijke dingen die je moet aanschaffen de eerste keer. Denk aan wasmiddel, peper, zout, enz enz. Ik dacht heel slim te zijn om een Vanish pak van 3 liter voor $20 dollar te kopen, zodat ik in ieder geval komende tijd voor uit kon met mijn was. Helaas was mijn ‘slimme’ zet helemaal niet zo slim… Het bleek namelijk (kwam ik na 3 weken wassen en een verprutste/verwassen jurk later achter) VLEK VERWIJDERAAR te zijn. Dat moet je mengen MET wasmiddel. Heel. Erg. Stom.

Omdat we inmiddels best een club mensen hadden verzameld, bood ik aan om ’s avonds te koken. Ik had pasta gekocht en pastasaus (al was dat berekend op 1/2 personen en niet op 5….) en ik had groente in huis. Iedereen vond dat een leuk idee en al gauw kwam er wijn, extra pasta + saus en nog wat extra groenten mee, waardoor ik zo ineens veel te veel eten had natuurlijk! Iets met 5 broden en 2 vissen… 😉 Gelukkig vond iedereen het megalekker en zo hebben we een hele lange avond zitten tafelen. Enorm gezellig en dat was ook echt wel wat ik in gedachten had toen ik hier kwam. Leuk dat dat ook zo snel al lukt!

 

Omdat ik om half 12 helemaal instortte van moeheid heb ik iedereen gevraagd om weg te gaan zodat ik kon gaan slapen. Verschrikkelijk vond ik dat, maar ik was zó moe! Helaas zag het er niet naar uit dat ik al vroeg kon slapen. Het huis achter ons had een verjaardagsfeestje, wat ervoor zorgde dat er enorm veel geluidsoverlast was. Nu is er een telefoonnummer die je ’s nachts kunt bellen als je geluidsoverlast hebt, maar om die al zo vroeg te bellen vond ik een beetje vervelend. Uiteindelijk heb ik het toch maar gedaan en dan is er een ‘Evening Duty Manager’, een man die ’s nachts het park in de gaten houdt en die naar de plek toe gaat en er wat van zegt. In dit geval liep het feestje zo uit de hand (heel erg veel dronken, schreeuwende mensen) dat zelfs de politie erbij moest komen hoorde ik achteraf. En dat was het begin van een lange hoeveelheid slapeloze nachten, want dat huis houdt wel van een feestje op z’n tijd (lees: 5 avonden per week tot 3 uur zuipen en keiharde muziek). Gelukkig is daar dan de Evening Duty Manager. Lang leve de RA’s (resident assistent) en de Evening Duty Manager!

 

Ps. Als je op de hoogte wilt blijven van mijn blogs: reageer onder deze blog, vink het vakje aan dat je op de hoogte wilt blijven en je krijgt een mailtje wanneer ik weer een nieuwe blog heb geschreven!

 

Eten koken in Aussie!

Lekker eten! I <3 food.

 

2 Responses to “ Dag 2 (en 3) ”

  1. super leuk om je ervaringen down under te lezen! Blijven schrijven hoor ik wil echt weten hoe het met je gaat daar

  2. Anne-Carien

    Ha Kaylee.. wat maak je daar toch n hoop mee. Leuk om dit zo te lezen 🙂 en sommige dingen hoor k je zo zeggen 🙂 geweldig.. geniet van je tijd daar. T klinkt heel erg mooi daar

Geef een reactie