Kangoeroes, koala’s en kerken.

Nog geen week in Sydney en zowat alles wat op je lijstje moet staan ‘wat-je-toch-echt-gezien-moet-hebben-als-je-in-Australië-bent’ al gezien hebben. Alle grote dingen dan. Mijn bucketlist streept zichzelf sneller af dan dat je hier een hostel kunt vinden (en die zitten hier overal!) en de dagen vliegen voorbij. Bizar hoe snel de tijd gaat.. Ik neem mezelf na iedere blog voor om de volgende toch echt wat sneller te plaatsen, maar dan gaat er weer een week voorbij waarna ik denk: wat heb ik in vredesnaam toch allemaal gedaan?! Anyway, het vervelende is dat ik nog niet eens m’n eerste week helemaal uitverteld heb… Schaam schaam…

 

De eerste zaterdag nadat ik aan gekomen ben, is er een tripje van de uni naar een of ander wildlifepark. Omdat de halve village besluit te gaan en ik niet echt wil achterblijven kopen we met elkaar een kaartje en staan we zaterdag netjes te wachten op de bus die ons richting het Featherdale Wildlife Park brengt. Geen idee wat ik er van moest verwachten, maar ik hoorde dat er kangoeroes waren, dus ik had van te voren mijn camera opgeladen en m’n camera tas maar ingepakt. Ondanks dat die tas echt best wel groot is om een dag mee rond te lopen, is die wel ‘pickpocketproof’ (<— goed woord voor galgje/scrabble!) doordat de rits tegen mijn rug aanzit. Niemand kan mijn tas dus vanaf de achterkant zomaar openen zonder mij eerst iets te hebben aangedaan en ook het oude welbekende “mes onderin, tas opensnijden en alles eruit halen” gaat bij mij niet op. In de onderkant van mijn tas zit eerst een soort beschermlaag voor mijn tas zelf. Als het gaat regenen kan ik daarmee m’n tas beschermen en vervolgens zit er nog een dikke vulling in de wand/bodem van de tas om m’n spullen te beschermen. Anyway: een aardig goeie tas dus om mee te reizen. Uiteindelijk blijk ik een van de weinige mensen te zijn die echt een camera bij zich heeft. De meeste vinden hun iPhones goed genoeg. Prima als dat een iPhone 6 is (want die maakt geweldige foto’s), maar je gaat me toch niet vertellen dat je voor je hele reis hier niet geïnvesteerd hebt in een camera en alleen maar je iPhone gebruikt voor foto’s?!? Ik snap dat echt niet, de kans dat ik nog eens zo’n lange tijd op een andere plek dan mijn oude vertrouwde kikkerlandje is vrij klein, dan zorg je toch dat je daar voor de rest van je leven prachtige herinneringen aan overhoudt? Goed, ik en mijn camera dus. Er werd al gauw ontdekt dat ik een camera bij me had en ik was dus min of meer de sjaak voor de rest van de dag ‘want ik had een camera’.

 

We begonnen de dag met een soort ‘les’ van een van de verzorgers, die ons vertelde over de wildlife in en rond Sydney/Australië. Dat deed hij niet alleen met woorden, maar ook met voorbeelden. Hij kwam met een soort uil (een geblesseerde uil, dus we moesten voorzichtig zijn), een hagedis (brrrr) en een SLANG! Nu ben ik niet zo’n enorme schijterd, maar een slang is toch een ander verhaal. Want naast dat de verzorger stond uit te leggen met het betreffende dier op/om zijn arm, ging hij er ook even mee rond om iedereen te laten voelen. Het was niet verplicht, maar hij liet je wel lichtelijk stom voelen als je dat niet deed. Ondanks dat die slang niet giftig was zag ik al voor me dat ik gebeten zou worden omdat ik op de een of andere manier verkeerd zou ‘aaien’. Voor zover je een slang kunt aaien natuurlijk.

 

En toen, als allerlaatste werd het paradepaardje van de les naar buiten gebracht… Een koala! De verzorger waarschuwde ons van te voren al dat hoe oud we ook waren, we zouden als kleine kinderen reageren wanneer we dit beestje zouden zien. En inderdaad: de ooohs en aahs gingen all over door het publiek. Ook ik kon er niet aan ontkomen: wat een ontzettend mooi dier! (En voor degene die Despicable Me hebben gezien: “IT’S SO FLUFFY!!!”) Ook hiermee ging de verzorger rond en omdat een koala groter is dan de andere dieren, zat hij echt geklauwd in/op de verzorger zijn arm. Alsof hij een peuter op zijn arm droeg eigenlijk. Wist je trouwens dat een koala zo’n 20 uur per dag slaapt?! Dat deze koala wakker was, was dan ook heel bijzonder (de rest van de dag heb ik verder bijna alleen maar slapende koala’s gezien… Die lijken dan op z’n minst dood. Heel erg gek om te zien).

 

Nadat we een uitgebreide uitleg kregen over de dieren en hun leef- en eetgewoontes, werden we vrijgelaten: vrij om het park zelf te ontdekken. Daar kregen we nog flink lang de tijd voor, perfect om lekker rond te lopen en op m’n gemak wat foto’s te maken. Al moet ik wel iets verklappen: ik hou er helemaal niet zo van… Ik vind natuur mooi en daar kan ik van genieten, maar zo’n park waarin je rondjes loopt: ik ben er na een uurtje wel weer klaar mee. Nu is er dan wel een soort die ik echt heel graag wilde zien: de kangaroe! En laat ik nu net geluk hebben: die liepen (of nouja, huppelden) daar ook rond. Lianne en ik bedachten dat het misschien wel leuk was als we een kangaroe konden voeren, dus samen met Juliette kochten we voor 1 dollar een ijshoorntje met voer (volgens mij was het niks meer dan gedroogd gras, dus hooi) en dat was zo grappig! Iedereen wilde natuurlijk een foto maken en ik stond klaar met mijn camera in de aanslag om wat foto’s te maken. Grootste probleem van fotograaf zijn in een groep waar niemand anders een camera heeft? Een foto van jezelf krijgen! Het is nooit zoals je het wilt…. Maar misschien is dit wel mijn fotografenhart die lichtelijk huilt en klaagt, hihi 😉 Uiteindelijk heeft Juliette een hele toffe foto van mij met de kangaroe gemaakt en leren de meiden langzamerhand wel een beetje hoe je de beste kwaliteit uit je iPhone camera haalt… We moesten om kwart voor 2 weer verzamelen bij de bus, maar omdat ik geen eten bij me had, dacht ik dat het misschien wel handig was als ik even wat zou eten voor we teruggingen. Ik was niet de enige die dat een goed idee vond. De rij voor het eettentje was te lang en toen ik plannen veranderde en alleen een ijsje wilde gaan kopen, moest ik een half uur in diezelfde rij gaan staan voor een ijsje.. Ik dacht het niet. Tot ik zie dat er aan de andere kant van de cafetaria ook een toonbank was, helemaal leeg. Ik ben mooi omgelopen en werd als eerste geholpen, haha! Wie niet geduldig is, moet slim zijn..

 

Eenmaal terug besloten we wederom maar even naar de Macquarie Centre te gaan, want het is wel fijn om een beetje boodschappen in huis te hebben.. Daar zijn we uiteindelijk ook beland om te lunchen (heel laat dus) en zo ineens is het al zaterdagavond..

 

Zondagochtend zou er een kerkdienst van Hillsong in de bioscoop in de Macquarie Centre zijn, maar omdat ik zo moe was twijfelde ik om te gaan, ik had wel behoefte aan m’n nachtrust en een ochtend lekker uitslapen.. Toch maar gewoon m’n wekker gezet, want in de week voor ik hier naar Sydney kwam heb ik zelf gemaild naar de voorganger van de kerk, Pastor Tom, en hem uitgelegd dat ik in Sydney eigenlijk wel een kerk zocht om naar toe te kunnen op zondag en ik er over dacht naar Hillsong te komen. Het verhaal daarachter is als volgt: toen ik 14 was en Alpha cursus had gedaan, was het allereerste christelijke liedje wat ik hoorde “Break Free” van Hillsong United. Huh, christelijke muziek? Ja, ik wist het toen ook niet, maar het blijkt een heel eigen wereld van muziek, en hoe! Break Free vond ik supertof en zo begon ik meer muziek te ontdekken van Hillsong United en Hillsong en de kerk erachter. En ondanks dat ik toen zo jong nog was, wist ik: op een dag ga ik onderdeel van die kerk zijn. De kracht in de muziek, ik kon en kan niet eens uitleggen wat het met me doet, maar het is iets. Anyway: het leven liep iets anders en eigenlijk helemaal niet op het pad van de kerk en christendom. Ik was al 5 jaar niet meer echt naar de kerk geweest en ik wist totaal niet wat ik wilde met m’n geloof. Maar dat ik geloofde: dat stond vast. Ik kon me alleen niet echt meer vinden in de kerk bij mij in het dorp en ook daarbuiten vond ik het moeilijk een kerk te vinden die mij echt kon vasthouden. Met als gevolg dat ik al jaren ‘zoekende’ was en het allemaal wel prima vond. Toch knaagde er iets. Dankzij Cor ben ik toen vorig jaar vlak voor Pasen naar Hillsong Amsterdam gekomen om daar een keer een kerkdienst bij te wonen. Geweldig! Maarja, wel een uur reizen.. En dat is (voor de studenten onder ons) op zondag niet goedkoop.

Toch bleef dat gevoel van die kerkdienst bij me hangen en dus trok ik de week voor ik vertrok de stoute schoenen aan en mailde pastor Tom. De mail (-s, meervoud) die ik toen terugkreeg was zo ongelooflijk hartverwarmend! Niet alleen pastor Tom mailde me terug, maar ook de jeugdleider van de kerk, Yasmin en nog een andere vrouw, Elizabeth ‘Lizzy’. Pastor Tom mailde zelfs zaterdagavond (toen ik al in Sydney zat) opnieuw naar me dat hij er erg naar uitkeek om mij te ontmoeten en mij te verwelkomen in de kerk. Hoe kan ik dan niet gaan? Ik voelde me bijna schuldig dat ik het uberhaupt overwogen had zaterdagavond om zondagochtend lekker in bed te blijven. Goed, de dienst begint daar redelijk vroeg; 10 uur en dat is gelijk hun enige dienst. Met behulp van mijn huisgenoten pakte ik de bus naar de Macquarie Centre en liep daar op zoek naar de bioscoop. Ik moet je zeggen: het gevoel ongemakkelijk was een understatement toen ik daar zo liep! Gelukkig stonden daar 2 mensen naast een enorme blauwe banner van Hillsong en wist ik dat ik goed zat. Een beetje onwennig liep ik naar ze toe en stelde ik mezelf voor. Ik hoor je denken: Kaylee onwennig en ongemakkelijk? Haha! Ja, serieus: ook ik kan wel eens niet op m’n gemak zijn in nieuwe situaties 😉 Het welkomstteam was gelukkig superlief en terwijl ik met hun een gesprek begon, werd ik gelijk voorgesteld aan een andere vrouw die bij hun stond en al met hun stond te praten. Ik vertelde de vrouw dat ik op zoek was naar Elizabeth en ik kreeg een vreemde blik. Oh jee, was ik bij de verkeerde Hillsong service beland? Had ik met een heel andere kerk gemaild? Ook toen ik haar duidelijk maakte dat ze echt Elizabeth heette, kreeg ik geen blijk van herkenning terug. Uiteindelijk werd ik meegenomen naar de plek waar de kerk verzamelde voor de dienst, om te zoeken naar ene Elizabeth. En juist op dat moment komt er een blonde jonge vrouw van mijn leeftijd naar mij toe lopen en vraagt: “Ben jij Kaylee?” waarna de eerste vrouw in lachen uitbarst en zegt: “Oh, je zoekt Lizzy!”. Tsja, altijd lastig zo’n begin. 😉 Lizzy en ik raakten aan de praat en ze vroeg me naast haar te zitten. Toen ik haar vertelde dat ik afgelopen woensdag aangekomen was, lag haar mond zo ongeveer op haar tenen van verbazing. Ze wilde van alles van me weten, maar de dienst begon en dus moesten we de bioscoop zaal in. Stel het je voor hè: een bioscoop zaal met het scherm als beamerscherm waar liedjes in plaats van een film op geprojecteerd wordt, een podium ervoor met een band erop en een flink aantal speakers hangen voor het scherm. Dat is de kerk. Anyway, wat er precies in de dienst is gepreekt weet ik niet meer, maar ik zat vooraan op de eerste rij naast Lizzy. En naast het feit dat ik me al ongemakkelijk voelde doordat ik nieuw was, voelde ik me zo mogelijk nóg ongemakkelijker door het feit dat ik op de eerste rij zat. Zo’n plek waar iedereen je dan kan zien. Tijdens de opening word je uitgenodigd je om te draaien naar je buurman en hem/haar een fijne dienst te wensen. Lizzy had ik al gehad, dus ik draai me om naar m’n linkerkant, waar ook iemand zat en wens haar een fijne dienst. Als we onszelf vervolgens aan elkaar voorstellen, blijkt zij Yasmin te zijn (die van de mail) en krijg ik een dikke knuffel als groet. En dat niet alleen: tijdens het zingen komt er ineens iemand op me afgelopen die mij in het Nederlands begroet en vraagt hoe het met me gaat. Pastor Tom! Hoe welkom kun je je voelen. 🙂

 

De dienst voelde dan ook echt als een heel nieuw begin voor me, een nieuwe start van mijn geloofsleven en mijn weg. Aan het einde van de dienst was er buiten de zaal koffie, thee en koek/zelfgebakken cake/cakepops en ander gebak. Er was namelijk een kindje opgedragen in de dienst, waardoor er na de dienst een receptie was met veeeeel gebak. Iedereen blijft ook heel lang hangen, niemand heeft haast. Lizzy kwam naar me toe met de engelse versie van ‘Het woord’, het nieuwe Testament in magazine vorm. Grappige is: dit magazine had ik al in het Nederlands toen het net uit was. Ik wist dat er een Nederlandse vertaling zou komen (want het is van Hillsong). Ik ben toen naar het Baken (een christelijke boekhandel in Katwijk) gegaan en heb ze gevraagd/gezegd dat ze er een aantal moesten bestellen. Op mijn aanraden hebben ze dat toen gedaan en het was een mega succes hoorde ik achteraf. Ze moesten binnen een week bijbestellen, heel veel mensen wilde het hebben. Nu heb ik dus ook de engelse variant van het Nieuwe Testament, heel fijn! Zelf heb ik mijn Nederlandse bijbel thuisgelaten, want ja… Daar heb je weinig aan als alle passages in het Engels worden opgelezen. Bovendien vind ik de Engelse vertaling eigenlijk ook wel een stuk mooier, dus ik ben van plan de hele bijbel te kopen. (Als je btw niet weet wat Het Woord is, zoek het eens op! Heel bijzondere vorm van bijbellezen, prachtig vormgegeven.) Lizzy stelde me aan iedereen voor en zorgde ervoor dat ik me snel op m’n gemak zou voelen, toen er een vrouw op me af kwam lopen. Ze bleek de vrouw van Pastor Tom te zijn, Angela. Samen met haar man leiden zij de kerk en de woorden die ze toen tegen me sprak zal ik nooit vergeten. Ze zei: “Kaylee, onthoud: volgende week kom je naar de kerk als onderdeel van deze familie. Niet meer als bezoeker, maar als familie. Wij zijn vanaf nu je familie. Volgende week kom je thuis.” Een uitspraak die voor iemand die al 5 jaar niet meer naar de kerk ging enorm overweldigend was. Maar wat een warmte en een openheid en verwelkoming zat er in die opmerking. Ik zou willen dat er thuis in de kerken zo gereageerd werd op mensen.

 

Eenmaal uit de kerk (het was inmiddels al half 1!) belden Lianne en Lucie me op. Ohja, dat was waar ook: we zouden naar het strand gaan! Zij bleken al op het treinstation te staan, dus dat werd heel erg opschieten. Uiteindelijk zijn we met Dior (een meisje uit Canada) naar Bondi beach gegaan, want het was superheet. Bondi Beach! Het beroemde strand van Sydney, diegene waar ook de reality serie van de lifeguards over gaat. En nu stond ik er in het echt! Het viel mee hoe druk het was en eerlijk gezegd vind ik het strand in Nice minstens zo mooi. Maargoed, het is wel Bondi Beach hè. Weer een bucketlist dingetje afgestreept. En zo was het 8 uur toen we thuis kwamen van een heerlijke zondag en was mijn allereerste weekend in Sydney voorbij. Jeetje, wat gaat de tijd ook snel..

Ps. Als je op de hoogte wilt blijven van mijn blogs: reageer onder deze blog, vink het vakje aan dat je op de hoogte wilt blijven en je krijgt een mailtje wanneer ik weer een nieuwe blog heb geschreven!

Kangaroe voeren!

Kangaroe voeren!

 

Koala!

Koala! En de verzorger die ons van alles leerde over de koala’s en slangen, uilen enz.

 

Slapende koala..

Slapende koala..

Bondi Beach Baby!

Bondi Beach Baby!

 

Flink heet voor Februari... ;)

Flink heet voor Februari… ;)

 

4 Responses to “ Kangoeroes, koala’s en kerken. ”

  1. Hey Kaylee,

    Echt heel gaaf wat je beschrijft allemaal. Vooral het hillsong deel vond ik echt supergaaf om te lezen! Ik blijf graag meelezen!

  2. Cees Heemskerk

    Jammer van je bucketlist, dat hij zo snel gaat.
    Hij is misschien te kort, of wacht gewoon op de verrassingen want die zul je ook vast meemaken.☀️☀️

  3. Wat super tof om te lezen dat je het zo naar je zin hebt, geniet ervan en ik zou zeggen; have fun! Xx8

  4. Wat super tof om te lezen dat je het zo naar je zin hebt, geniet ervan en ik zou zeggen; have fun! Xx

Geef een reactie