Let the journey begin…

Met nog een uur te gaan komt het afscheid ineens heel dichtbij. Veel vrienden heb ik nog even gezien en gesproken voor ik straks wegga, maar er zijn net zoveel vrienden waarbij dat niet is gelukt (sorry alvast!). Afscheid nemen: ik vind het maar een drama.

Het voelt zo definitief. Dat voelt ook altijd zo wanneer ik mijn koffer moet pakken. Wat neem ik mee en wat laat ik thuis? En dan het eeuwige wegen: je koffer is standaard te zwaar. En dan heb ik zelfs nog een koffer bijgekocht om mee te nemen! En toch is 46 kilo net zo moeilijk te pakken als 23 kilo. Gelukkig heb ik daar een hele lieve oma die zelf van China tot Canada heeft gereisd en bereid was mij te helpen (lees: mijn koffer inpakken). Met haar enorme rust en haar wijsheid hielp zij orde te scheppen in de chaos van mijn hoofd. Tot laat gisteravond hebben we nog dingen staan afwegen en staan twijfelen. En foeteren op mij omdat ik zo stom ben om geen to-do lijstjes te maken en alles uit m’n hoofd doe. Ik kan niet anders dan iedereen die dat heeft gezegd tegen mij gelijk te geven (pap, mam!). Ik besef denk ik gewoon niet hoe lang een half jaar is… Ik kan niet even naar huis als ik wat vergeten ben. Nu zit ik wel in een westers land en heb ik geld bij me, en tegenwoordig is bijna niks niet te koop. Maar toch wil je je eigen spullen bij je hebben. Op het moment van schrijven krijg ik amper meer een hap door m’n keel van spanning en wil ik het liefste weg zijn. Al zie ik op tegen het moment van echt afscheid nemen zo. Maar ik besef me ook: ik ben gezond (voor zover het gaat), ik ga niet naar een gebied van oorlog of terreur en onrust en ik heb straks een prachtige omgeving waar ik hopelijk goed mag uitrusten.

Zometeen stap ik op het vliegtuig dat mij deels gaat wegbrengen naar de bestemming waar ik een half jaar ga leven. Een plek waar ik zólang over heb gedroomd wordt nu werkelijkheid.

Lieve papa, mama, oma, opa, Ada en alle anderen om mij heen die mij de afgelopen tijd zo geholpen en gesteund hebben bij het verwezenlijken van mijn droom, vanuit de grond van mijn hart: bedankt!

Let the journey begin!

(Ps. als je op de hoogte wilt blijven van mijn avonturen in Sydney, reageer onder aan deze post, vink aan dat je op de hoogte wilt blijven en zodra ik een nieuwe blog heb geschreven, krijg jij een mailtje!)

(null)wo

(null)

7 Responses to “ Let the journey begin… ”

  1. troost je bij de gedachte dat je aan het begin van je reis altijd denkt dat je de helft vergeten bent mee te nemen, en aan het eind van je reis besef je altijd dat je teveel bij je had!
    En hè, het is niet het einde van de wereld… Slechts aan de andere kant

  2. Heel veel plezier!
    En spullen zijn te koop, herinneringen niet…….
    (Maar herken heel goed wat je bedoelt 😉 )

  3. Was leuk om het eerste gedeelte van je lange reis naast je te zitten

  4. Have fun!! Geniet ervan!

  5. Liefs mama xxx

  6. Leuk hoe je schrijft Kaylee!!

Geef een reactie