Vliegangst.

“Heb je vliegangst Kaylee?” “Ik vertel het je over 27 uur.” Mijn antwoord op de vraag die ervoor werd gesteld.

Toen ik de vraag kreeg “Het is wel ver hè, Australië. Ben je niet bang?”, wist ik serieus niet wat ik moest antwoorden. Ben ik bang om te vliegen? Heb ik een lichte vorm van vliegangst? Ik moest het gaan onderzoeken om er antwoord op te kunnen geven.

Toen ik mijn vorige blog postte, stond ik op het punt het vliegtuig in te stappen om naar mijn nieuwe thuis te vliegen. Met een gemengd gevoel (ik had net afscheid van iedereen genomen om weg te gaan) liep ik dan ook langs de paspoortcontrole, douane en gate. Ik had gelukkig alle vluchten een plek aan het raam, dus ik kon in ieder geval zien hoe het vliegtuig zou stijgen en landen. Aan het gangpad zat een vrouw, ik schatte haar rond de 30, en tussen ons in was nog een plek vrij. Ik zet mijn vrij zware cameratas op de plek in het midden en begin te kijken hoe ik m’n spullen het beste kan opbergen als er een man de middelste stoel komt opeisen. Maar omdat ik niet zo snel was en zij ook al haar tas op de stoel had staan, keek de man of er ergens anders nog een vrij plekje was en ging daar zitten. Bij het stijgen begon mijn eerste vlucht sinds jaren. En ook nu had ik weer een gek onderbuik gevoel wat je krijgt als je opstijgt en hoogte maakt. Het drukverschil is ineens zo groot dat je lichaam daar even moeite mee heeft.

Gelukkig was ik voorbereid op ploppende oren en had ik kauwgom mee om op te  kauwen tijdens het stijgen en landen. Maar ik zou Kaylee niet zijn als ik mijn kauwgom natuurlijk weer eens niet kon vinden. Gelukkig was daar de vrouw naast me, die mij een kauwgom aanbood. Dat begint al goed! We raken aan de praat en ik kom er achter dat zij naar London vliegt voor een zakentrip, terwijl ik op doorreis ben naar het verre Sydney. We kletsen een heel eind en we kunnen het goed vinden samen. Ze helpt me op weg door wat tips te geven wat ik wel (en niet) kan doen en vragen tijdens het vliegen. Conclusie? Als je maar netjes blijft, is er weinig wat niet kan. Het lijkt net het echte leven 😉 Voor ik het weet zet de landing zich alweer in, en terwijl ik geniet van het prachtige uitzicht over London waar de avond invalt, zoek ik ondertussen hard naar mijn kauwgom. Mijn buurvrouw geeft me een nieuw pakje kauwgom van haar en dankbaar neem ik het aan (exact dezelfde kauwgom als thuis, dubbel zo fijn!). De rest van de reis heb ik nog gebruik gemaakt van haar kauwgom.

Als het vliegtuig geland is, slaan de zenuwen toe. Ik moet in 75 minuten mijn vliegtuig uit, op zoek naar mijn nieuwe vlucht en daar ook nog op tijd boarden. Nu ben ik altijd best wel goed in snel de weg vinden, maar op een vliegveld met je rugzak op je rug en cowboysbag aan je arm ben je als meisje best kwetsbaar, dus dubbel opletten is wel een vereiste! Gelukkig vlieg ik met een goede vliegmaatschappij. Iets wat zich uit in het feit dat wanneer ik eindelijk het vliegtuig uitloop, er een man staat en een iPad omhoog houdt met mijn vluchtnummer erop. Een beetje verbaasd loop ik naar hem toe, want als er wat mis is met mijn vlucht heb ik wel een probleem. Nu zou ik Kaylee niet zijn als ik niet vooruit kijk, dus ik had van te voren al gezien dat als ik de overstap op London zou missen, ik met een vlucht later nog steeds op tijd zou zijn voor mijn overstap op Singapore. Uiteindelijk blijken de zorgen voor niks te zijn, want het was een medewerker van British Airways (BA) die mensen op korte overstappen opwacht bij hun oude vlucht, om te zorgen dat ze niet hoeven te zoeken (en zo tijd verliezen) naar hun nieuwe vlucht.

Met een ander stel kom ik bij de man aan, die vervolgens mijn naam op een blaadje heeft staan en die afvinkt zodat iedereen compleet is. Er waren maar 5 mensen van ons vliegtuig die de overstap moesten maken, dus de telling is snel gedaan. Ik wens de vrouw waar ik naast zat in het vliegtuig nog snel een goede zakenreis en voor we uit elkaar gaan vertel ik haar nog gauw waar ze (als ze geïnteresseerd is) mijn reis kan volgen. Ik keer me om naar het groepje waar ik moest blijven wachten en ik raak in gesprek met een van de 2 stellen die bij mij in het vliegtuig zat. De medewerker van BA loopt erg snel en probeert ons overal zo snel mogelijk naartoe en doorheen te loodsen. En wij volgen hem op de voet als een stel tamme hondjes. Terwijl ik met de vrouw van het stel aan het praten ben, vertelt ze mij dat de reis naar Sydney gaat waar zij met haar partner voor een maand gaat reizen. En het toeval wilde dat ze alle vluchten hetzelfde hadden geboekt als ik de mijne! Terwijl we door de douane lopen en ik mijn cameratas met alle inhoud op de band leg, mijn horloge en riem afdoe en met mijn mobiel in een speciale bak legt, gaan de alarmbellen rinkelen terwijl mijn cameratas door de inspectie gaat. Het zweet breekt me uit, maar de tas van de vrouw die ook naar Sydney gaat blijkt ook af te gaan. Het wachten duurt lang, de douanebeveiliging heeft niet zo’n haast met het doorzoeken van mijn tas, terwijl mijn vlucht niet op ons wacht. Uiteindelijk wordt mijn tas opengeritst en moet ik machteloos toekijken hoe de beveiliger mijn enorm zorgvuldig ingerichte tas achteloos leeghaalt en krijg ik een arm op m’n schouder van een van de mensen dat ik me niet zo druk moet maken over dit feit. Als ik niks te verbergen heb, is er niks aan de hand toch? Maar als je bedenkt dat ik een week heb gedaan over het inpakken van deze tas en dat het terugruimen van de spullen best wat tijd in beslag neemt, kun je je voorstellen dat ik flink baalde. Uiteindelijk was er niks aan de hand en werd er nog niet eens zo heel veel uit m’n tas gehaald (voordeel van een hele overzichtelijke tas!).

 

Ruim op tijd kwamen we bij onze volgende vlucht aan. En terwijl daar een enorm lange rij voor de boardingcontrole stond te wachten, mochten wij via de shortlane lopen. En met shortlane bedoel ik ook echt shortlane: wij waren de enige in die rij! Eenmaal mijn plekje gevonden zie ik achter mij een moeder met een jochie van een jaar of 3/4 achter me. Normaal heb ik absoluut geen problemen met kinderen, sterker nog: ik hou van kinderen. Ik ben gek op kleine kids en het liefst zou ik ieder kleintje die ik tegenkom een aai over z’n bol geven. Maar dit keer niet. Dit keer was anders. Dit keer was het besef van een 13 uur durende vlucht in het vooruitzicht met een kind van die leeftijd achter mij in de stoel een regelrecht drama. Helemaal toen bleek dat het gezin daarmee nog niet compleet was, maar nog een man en een kind van onder de 2 met zich meebracht. Als je niet zo thuis bent in vliegen: kinderen onder de 2 mogen niet op een eigen stoel, maar moeten op de schoot van een ouder zitten. De schoot van de moeder in dit geval. En waar zat de moeder? Juist, achter mij. Naast mij komt een Brits stel zitten die de leeftijd hadden van pensionaten en ook zij zijn absoluut niet gelukkig met de mensen achter ons. En de angst blijkt niet ongegrond: binnen no time na opstijgen beginnen de kids in de stoel van mij en de vrouw naast me te trappen en begint een van de 2 te huilen. Hoewel de stewardess nog probeerde de vrouw en het kind te verplaatsen naar een ruimere plek, sloeg ze dat aanbod af en moesten wij dealen met 2 jankende, stoeltrappende kids. Bah. Gelukkig had ik oordoppen en een oogmasker mee.  Na korte tijd werd het avondeten al geserveerd en heb ik (voor vliegtuigvoedsel) heerlijke zoete aardappel (ja mam, die ene aardappel waar ik zo van gruwelde thuis!) curry met rijst gegeten. En het Britse stel zou niet Brits zijn als ze niet gelijk aan de drank gingen. Ikzelf moest er niet aan denken om aan de drank te gaan terwijl ik én heel moe was én op zo’n hoogte zit. Je hoort wel eens van die verhalen…. Anyway, de man kon zelfs niet laten om gelijk maar 2 alcoholische drankjes te bestellen, want ja: als het dan toch gratis is… Voor ik het weet was het tijd om te slapen en na een ontzettend gezellig gesprek te hebben gevoerd met deze mensen (die me verzekerden dat ik hun absoluut ten alle tijden mag wakker maken als ik even moet plassen) viel ik dan ook wel vrij snel in slaap. Echt heel goed slapen is natuurlijk een ander verhaal, de positie waarin je zit heeft meer weg van een beknelling in een auto-ongeluk dan die van een slaappositie, maar toch heb ik nog zo’n 6/7 uur slaap weten te pakken. Zelfs met een stoelschoppend/krijsend kind achter me. Lang leve inears en John Mayer! Uiteindelijk schoot ik wakker om te kijken waar we vlogen (dat kun je checken op je ingebouwde stoelcomputer) toen ik zag dat we richting het licht vlogen. Stiekem deed ik mijn raamschermpje omhoog en wat ik daar zag liet me stilvallen van verwondering. Zoveel sereniteit in het aanblik van een sneeuwwitte lucht/wolkendek en de glinstering van de opkomende zon… Gauw een foto gemaakt en toen nog even doorgeslapen, toen het ontbijt kwam. Een stevig Engels ontbijt inclusief de bruine bonen in tomatensaus. Ik moest er even aan wennen, maar was wel blij dat we iets warms kregen. Stiekem had ik daar best behoefte aan, want de thee was veel te sterk om te drinken.

Vlak voordat we gingen opstijgen kwam de Nederlandse vrouw, die ik tijdens mijn overstap had ontmoet en ook naar Sydney ging, me nog even een goeie vlucht wensen. Super lief! Dus toen ik het Britse stel over de ontmoeting vertelde en stiekem hoopte dat ik straks met hun mijn 4 uur kon doorbrengen op Singapore boden ze gelijk aan om bij het landen als eerste uit de stoelen te gaan zodat ik mijn tas kon pakken en die mensen kon proberen te vinden. Ontzettend lief gebaar! Toch heb ik het niet aangenomen, want ik wilde mezelf dan weer niet opdringen aan mensen. Uiteindelijk ben ik dus met het Britse stel het vliegtuig uitgelopen en van binnen was ik een beetje teleurgesteld omdat ik de mensen niet meer terug kon vinden. 4 uur in je eentje op een vliegveld doorbrengen met zoveel bagage is niet heel praktisch. Terwijl we pratend de gate uitlopen en ik om me heen kijk om te bedenken welke kant ik opwil, staat er iemand driftig naar me te zwaaien: het Nederlandse stel! Wat een lieve mensen, die hebben me speciaal staan opwachten zodat ik niet alleen mijn overstap hoef door te brengen! Omdat ik hun namen tot dan toe nog niet weet stel ik mezelf even netjes voor en kwam ik er achter dat hij Juan en zij Henny heette. We lopen een rondje en zien een Starbucks waar ik vervolgens door hun getrakteerd wordt op een ijskoude Starbucks ijsthee. “Je hebt je geld nog hard nodig de komende maanden.” Wat een ontzettend lief gebaar! De ijsthee is een enorme verkoeling in de hitte van Singapore en met zo’n 4 uur besluiten we de hele luchthaven te gaan verkennen. We belanden in de vlindertuin met de prachtige (en soms dode) vlinders, reizen (net als op Heathrow) in een treintje tussen de verschillende terminals, bezoeken de karpervijver (die vrij weinig voorstelde en waarbij we vanaf de vlindertuin helemaal omliepen terwijl we erachter kwamen dat het ernaast lag!) en de bijzondere zonnebloem tuin en genieten van de koelte en de wind die we kregen toen we in de zonnebloem tuin zaten. Na 3 uur te hebben doorgebracht daar (we hadden vertraging van de andere vlucht) gingen we terug naar de gate, die exact hetzelfde bleek te zijn als de gate waar we uitkwamen. Omdat ik had geleerd van mijn tas-onderzoek-actie in London, heb ik hier alle dingen die ze kunnen controleren er maar even zelf uitgehaald. Dan weet ik in ieder geval weer hoe het er terug in moet. 😉 Omdat ik op hoge Timberlands liep, wilden ze zelfs m’n schoenen uit hebben. Volgens de bordjes dan. Gelukkig was dat niet het geval, maar dit keer vergat ik door alle spanning en haast, mijn iPhone uit m’n broekzak te doen en ging de detector dus piepen toen ik er doorheen liep. Met trillende handjes moest ik alles afdoen en uit m’n zakken halen en werd ik alsnog gefouilleerd. Niks aan het handje en ook m’n tas was in orde. Met het snelle inpakken bleek ik echter een ding te vergeten: mijn paspoort! Die had ik in een van de bakken laten liggen en als een van de beveiligers niet snel op had gelet had ik een probleem gehad. Wat een geluk! We moeten nog even wachten in de boardinglounge en ik heb een superleuke tijd met Henny en Juan. Ze hebben zelf 2 dochters, waarvan 1 van hen mijn leeftijd is.

Als we mogen gaan boarden krijg ik de leukste gedeelte van de reis: deze vlucht mag ik premium economy vliegen (dat is net iets beter dan economy). Met een heerlijke stoel (zonder moeder met huilend kind achter me!) met wederom een raamplek, begint het besef te komen dat ik over minder dan 12 uur voet aan land zal zetten op een plek waar ik de komende 6 maanden door zal gaan brengen. Naast mij komt al gauw een wat oudere man zitten, en aangezien ik de komende 8 uur naast hem moet doorbrengen raken we aan de praat. En wat wil het toeval? Deze zakenman komt uit Sydney, is onderweg naar Nieuw-Zeeland en heeft een dochter die gestudeerd heeft aan de Macquarie University! Oh en daarnaast heeft hijzelf een geschiedenis in de radiobranche, waar hij jarenlang in heeft gewerkt voor een van de grote radiozenders van Sydney. En dat niet alleen, zijn kapper blijkt goeie banden te hebben bij Hillsong, dus als ik wil brengt hij me met hem in contact zodat ik niet alleen naar de kerk hoef. Toeval? Ik geloof het niet. 😉 Zoals je begrijpt: die 8 uur zijn omgevlogen en we hebben wat afgelachen en gekletst. Ik heb een kleine 3 uur slaap kunnen pakken voor het ontbijt geserveerd werd, maar dat was niet echt een ontbijt. Een banaan/amandelmuffin is niet iets waar je je maag mee kunt vullen voor de rest van de dag. Helaas. Daarentegen was het avondeten echt erg lekker en had ik wederom een curry, een viscurry dit keer, met een geweldig chocoladetoetje na. Die ik natuurlijk niet helemaal kan opeten, omdat ik dan de rest van de dag een gruwelijke hoofdpijn krijg. Jammer.

Om een paar minuten voor zeven landt het vliegtuig en voor mijn telefoon uberhaupt weer uit de vliegtuigmodus mag worden gehaald, heb ik al een smsje van mijn ouders ontvangen die in spanning mijn vluchten hebben gevolgd via internet. Sydney! Hier ga ik de komende tijd wonen, wat een geweldig idee om daarmee het vliegtuig uit te stappen. Voor ik dat doe, krijg ik nog een visitekaartje van de zakenman naast me in mijn handen gedrukt met de boodschap dat als er ooit iets is (problemen, vragen, tips), ik heb absoluut mag contacten met de vraag en hij me zal helpen. Wat een warm en welkom gevoel om zo je toekomstige land binnen te stappen!

Ik wacht Juan en Henny op aan het einde van de gate en met z’n 3en staan we in de rij voor de visumcontrole. Inmiddels lijken we wel een gezin, want iedereen behandeld ons zo. Inclusief zij, want tijdens de reis hebben ze zich als een soort surrogaatouders over mij ontfermd. Heel erg bijzonder en grappig! Na een tijdje wachten, is de visumcontrole zo gepiept en liggen de (gesealde) koffers zelfs al op de band. Niemand heeft aan mijn koffers gezeten en met een gerust hart haal ik ze er af. We moeten zoeken naar de uitgang, als we erachter komen dat die mega lange rij voor de uitgang met ‘niets aan te geven’ staat te wachten! Aan een beveiliger vragen we wat we het beste kunnen doen en ze stuurt ons richting de ‘wel aan te geven goederen’. Een beetje verward lopen we erheen en even twijfelen we. Tot we bedenken dat we niks aan te geven hebben en dus niks te verbergen. De man voor de detectiepoort vraagt of we bij elkaar horen en ik antwoord dat ik niet bij hun hoor. Hij pakt m’n paspoort en maakt nog een compliment over mij en mijn uiterlijk tegen Henny. Ik schiet in de lach, na 27 uur reizen nog een compliment krijgen over je uiterlijk: dan heb je of iets goeds gedaan, of hij is stekeblind! We zien een drugshond met zijn begeleider rondlopen en worden toch een beetje bang. En dan helpt het ook niet dat de andere beveiliger erg chagrijnig is en iedereen naar zijn plek drilt. Gelukkig hoefden mijn tassen niet open, alleen af en de hond ging zelfs niet aan alles ruiken. Binnen 10 minuten waren we door de hond/drugscontrole heen en hadden we even een rij van +30 minuten omzeild!

Op Sydney airport zou ik opgehaald worden door een pick up service van Macquarie Uni, maar een airport is meestal enigzins groot. Dus ik kon niet gelijk de pick up plek vinden, iets wat ik altijd heel frustrerend vind. Ik zei Henny en Juan dat ik m’n eigen weg wel zou vinden, maar ze stonden er op mij af te leveren bij de pick up service. Net ouders! 😉 Na 2 keer heen en weer lopen zegt Juan ineens dat hij in het voorbij gaan iemand met het Macquarie logo dacht te hebben zien lopen. We gaan terug naar de plek waar we als eerste stonden en daar blijkt inderdaad inmiddels een Macquarie pick up meeting te zijn ingericht.

Na een warm afscheid met Henny en Juan (die ik stiekem nog wel zal gaan missen tijdens mijn tijd hier!) stond ik dan ineens tussen een aantal andere nieuwe mensen die ook net aankwamen.

 

Ik ben er!

 

En de vraag over vliegangst? Daar kan ik nee op antwoorden, want ik zat alleen maar te genieten van de hele reis!

 

 

 

Sorry voor het lange wachten, het is erg wennen hier en ik heb amper tijd om wat te schrijven. Mijn volgende blog laat (hopelijk) wat minder lang op zich wachten! Dikke kus!

 

Ps. Als je op de hoogte wilt blijven van mijn blogs: reageer onder deze blog, vink het vakje aan dat je op de hoogte wilt blijven en je krijgt een mailtje wanneer ik weer een nieuwe blog heb geschreven!

 

 

6 Responses to “ Vliegangst. ”

  1. Cees Heemskerk

    Als je nu bij me zou zijn zou ik je even knuffelen zoals Gianluca het altijd doet, zo leuk is om zo’n blog te lezen. Fijn dat het goed gaat

  2. Cees Heemskerk

    Als je nu bij me zou zijn zou ik je even knuffelen zoals Gianluca het altijd doet, zo leuk is om zo’n blog te lezen. Fijn dat het goed gaat

  3. Linda van Duijn

    Leuk om jou te volgen Kaylee, veel plezier daar! 🙂

  4. Joke Heemskerk

    Kaylee, wat heb je ontzettend boeiend geschreven. Van begin tot eind is je verhaal pakkend. Goed gedaan

  5. Ha Kaylee,

    Wat leuk om je vlieg verhaal te lezen! Ik ga je volgen!
    Wens je een hele mooie tijd!

    Groetjes Lisa

  6. Bonjour Kaylee!
    Je moeder vertelde zo’ n enthousiast verhaal over je blog, ik moest het wel lezen!
    Wàt een leuk avontuur ga je tegemoet! Have fun en geniet ervan!!

Geef een reactie