Weggeefbijbels, O-week en uni leven.

Ola! Hier weer een berichtje van mij, door de vakantie hier is het er allemaal een beetje ingeschoten. (En ik stel graag dingen uit.) Misschien vraag je je af wat de titel betekend, maar naast mijn ontgroening op de village moest ik ook de universiteit en de campus nog gaan ontdekken. Wat betekent dat zij daar ook handig op inspelen door middel van een oriëntatieweek, oftewel: O-week!

Op zich had ik deze week nog geen lessen,  dus kon ik lekker rustig de campus ontdekken tijdens O-week. Samen met huisgenootje Tabi ben ik de dinsdag dus naar de uni gegaan, waar een hele grote fair was. Die is bedoeld om verenigingen zichzelf te laten promoten en zo mensen binnen te slepen. Nu heb ik niet zo’n behoefte om ergens lid van te worden, maar om te promoten worden er dingen weggegeven. En dat is dan altijd wel weer leuk! Van Up&Go (een vloeibaar drinkontbijt die ik volgens mijn huisgenoten in huis moest hebben) tot verlepte, door de zon uitgezakte cupcakes met vloeibare room tot weggeefbijbels. Jep, ook dat werd gewoon zo in je handen gedrukt. Nu heb ik zelf al een engelse bijbel (zowel nieuwe testament “Word” als een volledige NIV bijbelvertaling) thuis liggen, dus ik wilde de bijbel teruggeven. Daar kwam ik echter niet eens aan toe, want de uitdeler was alweer bij de volgende persoon een bijbel in de handen aan het drukken. Nougoed, een bijbel extra is nooit verkeerd, wie weet kan ik er ooit iemand anders weer blij mee maken 😉 Het was nogal een lange wandeling, want de campus binnenplaats (zo kun je het eigenlijk niet eens noemen, maar anders is het lastig uitleggen) is supergroot. Macquarie is de groenste universiteit van Australië en daarnaast ook de enige universiteit die zijn eigen treinstation heeft. Hier in Ozzie is dat echt een dingetje, want als je dacht dat het ov in Nederland slecht was… Nou is het hier niet per se slecht als in een NS die flipt wanneer de wind een keer teveel blaadjes op het spoor blaast, maar meer als in: het ov is hier niet zo goed uitgerold als in NL. En het duurt lang om ergens te komen. Heel lang. Geduld is dus ook iets wat je moet leren.

Uiteindelijk komen Tabi en ik in een rij met alle religieuze verenigingen en tussen die stands vind ik m’n ‘eigen’ club van Hillsong Macquarie. Tabi en ik sluiten de wandeling af met heel wat meer eten en onnozele dingen en ik moet de aula in voor een of andere bijeenkomst van de Village en de uni die verplicht was voor alle villagers en waarbij je aanwezigheid zou worden genoteerd. Ik heb nooit een inschrijflijst gezien. En verder was het een enorme blablabla officieel gepraat van allemaal hooggeplaatste mensen. Enige pluspunt was het gratis eten dat we daarna kregen. Dat was ook nog echt goed (ook voor het eerst)!

Woensdag had ik de algemene orientatie van de uni en vol goede moed gingen Juliëtte en ik naar de uni. Om vervolgens plaats te nemen in de stoeltjes en 3 uur lang wederom naar blablabla officieel gepraat te luisteren. Erg vermoeiend om eerlijk te zijn. Om het een beetje leuk en interactief te maken deden ze een wedstrijdje: degene die het eerst het Macquarie exchange account volgde op Instagram zou wat leuks winnen. En daarna lieten ze een reisorganisatie een praatje houden over een van hun reizen tijdens de mid-semesterbreak, om vervolgens ook daadwerkelijk de trip te verloten aan degene die als eerste een boterham besmeerd met Vegemite op had gegeten. Nu had ik nog nooit Vegemite op, dus ik wilde het best proberen, maar na het zien van alle kokhalzende gezichten van degene die het probeerden dacht ik: dat dus niet! Dus toen ze dat tripje gingen verloten liet ik toch maar aan mij voorbij gaan. Al leverde het aanmoedigen en het kijken naar 3 slachtoffers die een dik besmeerde Vegemite boterham opaten wel heel wat lol op. Toen was het tijd voor de bekendmaking van degene die als eerste het Macquarie Instagram account had gevolgd. Op het moment dat ze het voor het eerst aankondigde en iedereen z’n mobiel pakte om de eerste te zijn, fluisterde ik naar Juliëtte dat ik dacht dat ik waarschijnlijk wel eens de eerste zou kunnen zijn. Drie keer raden… Met enige moeite ging de vraag: “Zit er toevallig een Kaylee Heemskurk in de zaal?” waarna Juul en ik natuurlijk in lachen uitbarsten en ik een pak Tim Tams in ontvangst mag nemen. Mijn eerste pak! Toen ik dat aanpakte wist ik nog niet dat ik een nieuwe verslaving genaamd Tim Tams zou krijgen… Maar na mijn instagrampost met het pak in m’n handen wist ik het des te meer! Of nouja, de mensen om mij heen. Jaloerse Nederlanders aaaaall over haha! Terwijl ik absoluut geen idee had waar ze het nou over hadden.

 

Na de drie uur stil zitten was ik er wel klaar mee, maar ik was even vergeten dat ik vrijdag nóg een oriëntatie had. Eentje van de faculteit zelf. Juliëtte en ik zijn woensdag samen de campus gaan verkennen, vooral ook omdat we nieuwsgierig waren naar het gebouw waar wij waarschijnlijk het meeste les zouden krijgen. Want ondanks dat zij rechten doet en ik media, vallen we allebei onder de Arts-faculteit. Heel raar. In de oriëntatie ’s morgens zeiden ze dat als je les in de Y-gebouwen hebt (waar de Arts faculteit dus zit), je dan de meeste pech hebt. Y staat ook wel voor “Y so far?”. Flauw woordgrapje, maar ik heb er dus al mijn werkcolleges en het is best een flink eindje lopen.

Vrijdags gingen Juul en ik naar de oriëntatie van de faculteit en voordat we de zaal in gingen, moesten we onszelf melden (want we moesten van te voren opgeven welke oriëntatie we wilden bijwonen, er werden er meerdere gegeven op verschillende tijden) en werden we in groepen opgedeeld. Plotseling zat ik in m’n eentje tussen mensen die ik niet kende. Nu was dat niet vreemd, maar ik voelde me een vreemde eend in de bijt omdat ik al 3ejaars ben hier op de uni (in Nederland zit ik zelfs al in m’n vierde jaar) en ik tussen eerstejaars zat. Van die bakvisjes die nog geen idee hadden wat hun te wachten. Ach gosh… Uiteindelijk kwam er een ‘mentor’ bijzitten die Nederlandse roots bleek te hebben. Ook zoiets: als je een gesprek hebt met mensen en ze merken dat je ‘niet van hier’ bent, wordt er al gauw gevraagd: “Where’s your accent from?”. Waarna ik antwoord dat ik uit Nederland kom en iedereen vervolgens wel een link met Nederland kan opsommen. Nederlandse ouders, opa & oma, vriend(in), voorliefde voor de Nederlandse DJ’s… Ik kan nog wel even doorgaan. Anyway, die jongen had dus Nederlandse roots en dan heb je toch ineens wel snel een klik. Na de 2 uur durende oriëntatie (met voor de 3e keer die week blablabla officieel praatverhalen) werden we ‘vrijgelaten’. We moesten een rondleiding doen met onze mentor. Wat een aanfluiting! Het bleek dat die jongen amper had geslapen de afgelopen nacht en geen idee had wat hij nou eigenlijk aan het doen was, waarna ik zo’n beetje zijn rondleiding heb overgenomen en ik (als niet-Australiër en alleen maar een study-abroad student) de bakvisjes heb verteld over campus leven. Kennelijk had de controlfreak in mij zichzelf weer erg goed ingelezen van te voren! Ik wist niet hoe snel ik er tussen uit moest knijpen, want dit was zonde van mijn tijd. Uiteindelijk ben ik met een smoesje weggegaan en had ik lekker vroeg weekend!

 

De eerste officiële uni week vond ik spannend! Les in het engels heb ik voor het laatst gehad toen ik in de brugklas een poging tot TTO deed. En daarnaast studeer ik nu hier ‘boven mijn niveau’ (aangezien dit universitair is en ik in NL maar gewoon een HBO studentje ben). Iets waar ik dus ook wel een tikkeltje trots op ben. Want als ik alles haal hier in Aussie, neem ik niet alleen 30 ECTS mee terug, maar wel van universitair niveau. Macquarie is naast een van de groenste universiteiten ook een van de betere universiteiten in Australië, met hun Arts faculteit op 100 in de ranglijst (met Harvard en Yale enz er ook op!). Laat ik nou net aan die faculteit studeren…

Terug naar m’n eerste officiële uni week. Hoewel we geen werkcolleges hadden, kregen we wel hoorcolleges. 2 radiovakken, een muziekvak en een vak over media. In het allereerste college (een radiocollege) ga ik een beetje onwennig zitten, het is namelijk een derdejaars vak waar ik in eerste instantie voor geweigerd was. Studenten van buitenaf kunnen niet zomaar een derdejaars vak doen en al helemaal niet zoiets als radio, waarvoor je ervaring moet hebben. Gelukkig kreeg ik vanuit NL hulp dmv een goede referentiebrief, waardoor ik uiteindelijk alsnog werd toegelaten tot het vak. Het nadeel daarvan is dus wel dat je niemand kent en de anderen elkaar wel, want die hebben de jaren ervoor al samengewerkt. De klas is niet heel groot en de leraar is een vrouw die haar sporen heeft verdiend in de australische radio industrie. Ze introduceert het vak aan de klas en vraagt op een gegeven moment in de klas wat de ervaringen zijn. Niemand reageert. Dan zegt ze: “Ik zie ook een aantal nieuwe gezichten die ik nog niet ken. Jij daar, stel jezelf eens voor. Wie ben je en wat is je ervaring met radio?” Waarbij haar vinger in mijn richting gaat. Ik probeer nog weg te kruipen, maar het was al te laat. Ik was gedoemd om mijzelf als eerste voor te stellen. Daar heb ik een gruwelijke hekel aan. Ik voelde me al niet helemaal op m’n gemak en dit maakte het er zéker niet beter op! Hakkelend begin ik in het Engels te vertellen wie ik ben en wat mijn ervaring is en dat dit mijn allereerste les ever op Macquarie is. Gelukkig vielen de reacties enorm mee en bleek de docent daarna heel vriendelijk en behulpzaam. De volgende dag heb ik het 2e jaars radio hoorcollege en daar hoor ik bijna exact hetzelfde verhaal als de dag ervoor, alleen dan voor de 2ejaars. Dat gaat dus nog wel een uitdaging worden om het allemaal een beetje te begrijpen, want ik ken maar heel weinig van en over de australische radio. Gelukkig is dat vak wat groter, dus ik hoefde niet weer zo’n vraag te ondergaan. Daarna had ik het mediavak. Ik moest naar een toneelruimte, waar ik plaats moest nemen op een tribune die fungeerde als schoolbanken. Juist. Uiteindelijk stond daar een docente die begon te vertellen over het vak. Een vak dat meer en meer weg begon te hebben van het vak drama op de middelbare school. Niks tegen drama, want ik heb het ook gevolgd, maar dát was nou niet waar ik hier voor kwam. Super ongemakkelijk moesten we uiteindelijk de vloer op en in een kring staan, waarbij om en om vragen aan mensen werden gesteld en je jezelf moest voorstellen. Uiteindelijk hadden we ‘the guy who loves the Bachelor’, ‘the girl who is always last’ en mij ‘the girl from Holland’. Great. Na het voorstel rondje moesten we ons inbeelden dat we geen ziel hadden, maar alleen een homp vlees waren die door het universum liepen. Euhm, juist. Ik wist niet hoe snel ik de klas uit moest rennen na die les. Om zo snel mogelijk een wisseling in m’n vakken aan te vragen en dit vak toch echt te laten vallen. Wát een aanfluiting.

Woensdag had ik mijn 4e vak, wederom een vak met een college om 9 uur (dat is toch wel vroeg als je zo’n 15 minuten moet lopen naar je les!) en ik zat dan ook met kleine oogjes in de les, toen ik hoorde dat ze vanaf de week erna geen vroege colleges meer zou geven, maar alles online zou zetten. Yihaa! Dat werd uitslapen op woensdag, want dat betekende pas 11 uur werkcollege van dat vak.

Gelukkig mocht ik van Inholland thuis verwisselen van vak en waren ze er op de universiteit ook mee akkoord gegaan. Dus in plaats van het zweverige drama (vermomd onder “Performance & Popular Media) vak mocht ik nu een vak doen waarvan ik dacht (hoopte) dat het beter bij mijn studie zou passen: Arts & Entertainment Industries. Toen ik daar dus maandagmiddag de week erna (na mijn radiocolleges) vol goede moed net te laat binnenstapte (want de lessen duren tot en starten op het hele uur, waardoor je geen tijd krijgt om eventueel naar een ander lokaal te lopen. En de campus is groot!) viel ik midden in een uitleg van de docent in. Terwijl ik ging zitten en probeerde te begrijpen wat hij stond uit te leggen (want het hoorcollege kan ik niet volgen doordat ik al les heb op dat tijdstip) bedacht ik me dat ik een MEGA fout had gemaakt door te switchen van vak. Dit was een vak waarvoor ik een essay moest inleveren aan het einde van dit semester, terwijl ik voor het drama vak alleen maar hoefde op te treden. En de ramp was helemaal compleet toen ik er achter kwam dat dit al het 2e werkcollege van het vak was, omdat zij (in tegenstelling tot alle andere vakken) wel gewoon in week 1 begonnen met werkcolleges. Heb ik weer… Uiteindelijk heb ik de docent maar na de les uitgelegd hoe mijn situatie was en vanaf het begin was hij gelijk behulpzaam. Dat is trouwens sowieso iets hier: de docenten zijn zo onwijs behulpzaam! Waar ze in NL zouden zeggen: “Zoek het lekker zelf uit.”, nemen ze hier nog net niet aan je hand mee door de stof.  Woensdags had ik voor het eerst het werkcollege muziekproductie waarbij de docent vertelde dat je een opdracht in paren moest doen. Als ik ergens een gruwelijke hekel aan heb is dat het wel. Ik ben altijd degene die dan als laatste overblijft en met de andere sukkel van de klas moet samenwerken. En doordat ik nu niemand kende was dat weer het geval. Ik vroeg hem naar zijn muzieksmaak, want die moet wel een beetje matchen natuurlijk, toen bleek dat hij heel wat anders luisterde dan wat ik doe. Shit. Gelukkig was daar een jongen die ook bij mij in m’n radioklas zat en die eigenlijk van z’n partner af wilde. Hèhè. Geluk zit in een klein hoekje. We hebben gauw zijn partner aan mijn potentiële partner gekoppeld en zijn samen gaan werken, wat uiteindelijk resulteerde in een hele toffe samenwerking!

 

De kop is eraf, ik heb m’n eerste 2 echte weken op de universiteit overleefd! Aangezien ik elke week al weekend heb vanaf woensdag middag, kan ik genoeg leuke dingen doen. Zoals naar Hillsongs Colour Conference! Volgende blog meer daarover, voor nu ga ik afsluiten met m’n eigen spotifyplaylist waarin ik liedjes heb geplaatst die mij aan mijn tijd hier herinneren en die ik hier veel op de radio hoor (of die ik gewoon erg tof vind). Je kunt de playlist volgen door erop te klikken en als je op de hoogte wilt blijven van mijn blog kan dat natuurlijk ook: even onderaan deze blog een reactie plaatsen en het vinkje aanvinken dat vraagt of je op de hoogte wilt blijven van mijn avonturen hier 😉

De volgende update duurt geen 2 weken meer, dat beloof ik!

Dikke kus vanuit een mega regenachtig Australië 🙂

 

IMG_8310

Mijn kamer, daar nog een beetje kaal. Inmiddels wel opgeleukt! 🙂

IMG_8290

Niks teveel gezegd over het groene van deze uni, toch? 😉

IMG_8271

De standjes tijdens O-week 🙂

IMG_8287

Ze hadden zelfs een eigen logo in de ‘tuin’ gezet!

 

 

Geef een reactie